Vriendschap

mijn vriendin

Toen ik nog jong was, vroeg ik mij wel eens af hoe het zou zijn om een ”echte” vriendin te hebben. Iemand die altijd achter je staat, je steunt door dik en dun.
Ik had namelijk wel de nodige vriendschappen gehad maar nog niet eerder iemand die echt door dik en dun naast me bleef staan. Wanneer je iets heftigs meemaakt, dan leer je pas echt je ware vrienden kennen. En deze uitspraak klopt echt!

Op 26-09-2015 zou ik de 1ste verjaardag van mijn dochter vieren. Deze had ik al enige tijd van te voren gepland en me hier ook heel erg op verheugd. Maar die nacht kreeg ik te horen dat mijn broertje geliquideerd was.
Jij was de enige die mij belde en niet vroeg wat er gebeurd was. Die meteen zei: Ik kom straks als iedereen weg is en ik blijf bij jou, zolang als jij dat nodig hebt. Er moet nu iemand bij jou zijn. En je kwam en je pakte me vast en zei even niks. Je WAS er voor mij.

Later die avond zei je dat je nog niet eens wist waar het gebeurd was. En ik voelde de behoefte om samen met jou daar naartoe te lopen. Want jij vroeg niks uit nieuwsgierigheid maar uit medeleven, mededogen. En terwijl we samen de berg op lopen vertel ik jou wat ik weet. Ik laat alles binnen komen met jou als steun naast mij.

Toen we eenmaal boven aankwamen zag ik dat ze de afzetting op aan het ruimen waren. Ik wist nog steeds niet waar mijn broertje gelegen had. We liepen samen over de rotonde naar de overkant. Ik wist dat hij in een tuin gelegen had…. En terwijl ik alle verhalen door mijn hoofd liet gaan, liep ik langs een tuin. Ik dacht; misschien was het hier gebeurd? Want getuigen spraken over een poort de open vloog? En ik zag een poort aan de zijkant van een woning. We liepen verder en opeens zag ik banden sporen in de voortuin staan? Huh, zijn ze hem helemaal achterna gereden de tuin in, zeg ik tegen mijn vriendin. Ik vroeg me af wat er gebeurd was, want dat wist ik niet precies.

Opeens viel mijn oog op de voorgevel van het huis. Deze was bezaaid met kogelinslagen. Alle inslagen waren gemarkeerd door de politie. Ik schrok hier zo erg van! En terwijl wij voor het huis staan samen maakt de bewoner zijn voordeur open. Ik liep naar hem toe en vertelde hem dat ik de zus van Sven ben. Ik zei tegen die man: ik vind zo erg voor u. U zal wel enorm geschrokken zijn. Waarop die man zei: Sven kon er niks aan doen. Hij heeft er ook niet voor gekozen dat dit zo gebeuren zou. Dat hij hier bij mij in de tuin te sterven kwam. Waarop die man zegt: ik zal het licht niet aanmaken want hij heeft hier gelegen. En terwijl hij het zei: kijk ik naast mij en zie nog bloed liggen op de grond.

Op dat moment weet ik dat ik alleen maar in een soort van waas zat. In ongeloof…. Hoe kan dit waar zijn. Hoe kan ik hier staan en praten over mijn broertje in verleden tijd. Dit kan toch helemaal niet zo zijn. En al die tijd liep jij doodstil naast mij. Je bleef bij mij en steunde mij.

Jij bent mijn ware echte vriendin! Jij bent er voor mij door dik en dun. Wij delen samen lief en leed. Want jij weet als geen ander wat zo iets met je doet. En of het zo moet zijn, wordt jij ook door een traumatische ervaring getroffen in je leven. Je valt met je zoon van 2 maanden de trap naar beneden. Hij ligt bewegingloos, stil voor je op de grond. Hij moet acuut naar het ziekenhuis met een schedelbreuk. Hij herstelt wonderbaarlijk goed maar vergeten doe jij dit trauma niet. Dat we samen door verdriet getroffen worden is niet voor niets. Wij weten wat we aan elkaar hebben, dat we door alles alleen maar meer aan elkaar hebben. Hoeveel wij voor elkaar betekenen en er altijd voor elkaar zullen zijn.

Weet dat jij een prachtig mens bent, sterk, uniek en mooi tegelijk. Met jou in mijn leven voel ik me rijk. Ik zal er altijd voor jou zijn lieve schat. Bedankt voor alles! Als je zo komt, dan knuffel ik jouw plat! ♥♥

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *